หัวใจประดับทอง
ผลงานลำดับ 12
ผู้แต่ง : รพิรำไพ
ISBN : 978-611-90046-0-3
จำนวนหน้า : 320 หน้า
ขนาด : 145 x 210 x 19 mm
เนื้อใน : กระดาษถนอมสายตา 75 แกรม
วางจำหน่าย : มิถุนายน 2552
ราคา : 229 บาท ลดเหลือ 206 บาท
เมื่อเพื่อนรักถูกจับคลุมถุงชนโดยไม่เต็มใจ
'ก่ำทอง' จึงจำต้องช่วยสวมบทบาทเป็น 'คู่หมายกำมะลอ'
เกลี้ยกล่อมให้พ่อเลี้ยง 'ประดับคำ' ยอมล้มเลิกการแต่งงานให้ได้ภายในสิบวัน
วางเดิมพันด้วยหัวใจเจ้ากรรมที่ดันเผลอยกให้พ่อเลี้ยงหนุ่มมาดขรึมโดยไม่รู้ตัว
เพิ่มเติม : http://www.ploypink.com/bookdetail.php?book=12
***************************************************************************************
สวัสดีค่ะ
มาคุยกันยามดึกหน่อยนะคะ
ผลงานเรื่องนี้ เป็นลำดับที่ 12 ซึ่งบังเอิญไปตรงกับลำดับที่ 12 ของสำนักพิมพ์เช่นกัน
ความประทับใจของเรื่องนี้ มีสองประการค่ะ
หนึ่ง คือเป็นลำดับเดียวกันกับสำนักพิมพ์โดยบังเอิญ สอง คือไม่ต้องเปลี่ยนชื่อเรื่อง
ดิฉันนำเรื่องนี้ลงแข่งแรลลี่ห้า เป็นงานที่เขียนไป ออกตัวไปตลอดเวลา ว่าไม่ถนัดเลย
ก็ได้แรงใจแรงหนุนจากเพื่อนที่ร่วมแข่งขัน บรรดานักข่าว และเพื่อนนักอ่านทุกคน นี่เองค่ะ
ทำให้งานที่ไม่ถนัด เดินไปเรื่อยๆ จนจบ
แล้วก็ส่งต่อไปยังสำนักพิมพ์ แล้วก็ผ่าน แล้วก็ออกมาเป็นเล่มอย่างที่เห็น
ฟังความคิดเห็นจากผู้อ่านโดยส่วนใหญ่ ค่อนข้างชื่นชอบ "ก่ำทอง" ค่ะ
แต่ใจจริงของดิฉันแล้ว ชื่นชอบชื่อ "จรัสลัดดา" ค่ะ
เป็นชื่อแรกที่คิดได้ก่อนชื่อของนางเอก แล้วตามด้วย "ประดับคำ"
บังเอิญว่า "จรัสลัดดาประดับคำ" ไม่คล้องจองเท่า "ประดับคำก่ำทอง"
ดิฉันก็เลยต้องโยกย้ายจรัสลัดดา ลงไปเป็นนางรอง
และก่ำทองก็เลยเป็นนางเอกประเภทส้มหล่น
ต้องคุยให้ฟังว่า ระหว่างที่เขียนเรื่องนี้ ดิฉันนิ่วหน้าได้บ่อยมาก
เพราะไม่ทราบว่า จะต้องเขียนยังไงให้ก่ำทองพูดมากทุกบท ทุกฉาก และทุกอารมณ์
บ่นทุกวัน จนลูกสาวก็บ่นตาม ทำนองว่า "เขียนไม่ได้ ก็เปลี่ยนเรื่องสิ"
จึงต้องย้อนลูกสาวไปว่า "เปลี่ยนทำไม เขียนไปบ่นไป มันก็จบได้เหมือนกัน"
หากมีฉากไหน ที่เขียนแล้วตัวเองขำ ก็จะลองเล่าให้ลูกสาวฟัง
มีการบรรยายเกริ่นนำที่มาที่ไปของฉากนั้น
บรรยายอารมณ์และความรู้สึกของตัวละครที่ร่วมอยู่ในฉากนั้น
ระหว่างที่บรรยาย ก็จะแอบสังเกตสีหน้าท่าทางของลูกสาวไปด้วย
ถ้าหากเห็นว่ายิ้มแล้ว ยิ้มกว้างขึ้น แล้วก็หัวเราะเลย แสดงว่าฉากนั้นใช้ได้ ผ่าน..
เอ้อ.. อันนี้ก็เป็นเทคนิคที่ดิฉันขวนขวายหามา สำหรับเฉพาะงานเขียนเรื่องนี้นะคะ
จึงเห็นได้ว่า กว่าจะผ่านไปสามสิบบทได้ ดิฉันต้องใช้เทคนิคอย่างที่ว่ามาข้างต้น หลายฉากทีเดียว
จำได้ว่า.. พอเขียนจบปุ๊บ ก็ร้องเฮ้อ.. ออกมาดังๆ แต่ก็ไม่ลืมส่งจูบอำลาตัวละครก่อนจาก
อ้อ.. ดิฉันคงยังไม่เคยเล่าใช่ไหมคะว่า ทุกครั้งที่เขียนจบในแต่ละเรื่องนั้น
ดิฉันจะต้องส่งจูบอำลา พร้อมกับพูดทิ้งท้ายกับตัวละครของตัวเองเสมอ อย่างเช่นว่า
"ปิดฉากแล้วนะจ๊ะ คุณพ่อเลี้ยง คุณก่ำทอง"
"จบเสียทีนะจ๊ะคุณอาริต คุณสีจันทร์"
"พักผ่อนเสียทีนะเฮียว่าน หนูนาง"
ฯลฯ
เป็นอารมณ์ที่บอกความสุขเฉพาะตัวของดิฉันเอง
ค่อนข้างบ้าๆ บอๆ จนไม่น่าจะมีใครนำไปเลียนแบบ
แต่ความสุข ก็คือความสุข จริงไหมคะ
แล้วทุกคนก็สามารถทำให้ตัวเองมีความสุขได้ ด้วยวิธีการต่างๆ นานา ตามแต่ตัวเองจะคิดได้
"หัวใจประดับทอง" จึงเป็นอีกหนึ่งความสุข ที่ดิฉันคิดได้และมี..
ด้วยไมตรีจิต
รัชนีกานต์
