พื้นที่กระตุ้นเตือน...การอ่าน

[Panwarada]

ในเมื่อเราเองสัญญากับตัวเองแล้วว่าเราจะอ่านหนังสือเล่มไหน ในวันนี้ แต่บางครั้งเราเองก็ลืมเลือนไป (หรือว่าไม่ลืมแต่แกล้งลืม) ฉะนั้นการประกาศเจตนาออกมาเป็นลายลักษณ์อักษร อาจเป็นทางหนึ่งที่ช่วยกระตุ้นเราว่า เวลาในวันนี้ เราจะอ่านหนังสือเรื่องอะไร อาจเพิ่มเติมลงท้ายก็ได้ว่า ตั้งเป้าการอ่านเรื่องนี้ โดยมีจุดประสงค์ในการอ่านอย่างไรด้วยก็ได้นะคะ เพราะบางคนอาจจะอ่านเพื่อความบันเทิง อ่านเพื่อนำมาศึกษาการเขียน อ่านเพื่อสอบ อ่านเพื่อทำรายงาน ... โอ๊ย... เยอะแยะ มีตั้งร้อยแปดเหตุผลของการอ่าน มาลงสัตยาบัน ให้สัญญากับตัวเอง โดยมีพื้นที่แห่งนี้เป็นประจักษ์พยานกันดีกว่า

อย่างน้อยก็มีคนอื่นรู้ว่าเราจะอ่านอะไร เผื่อมีคนมาช่วยกระตุ้นการอ่านร่วมด้วย ดิฉันอาจจะเข้ามาถามคนที่อ่านว่า "เป็นอย่างไรบ้างคะ เรื่อง....เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม" โอ...เป็นวิธีร่วมด้วยช่วยกันอ่านที่ดีอีกวิธีเชียวค่ะ

[Panwarada]

สำหรับ ณดาเอง วันที่ 26 ธันวาคม 52 จะไปนั่งดูลูกแสดงงานคริสมาสต์ที่โรงเรียน แต่คิดว่าเวลาว่าง ๆ ที่ลูกไปวิ่งเล่นกับเพื่อน แม่อาจจะอ่านหนังสือรอ (คงวิ่งเล่นกับลูกไม่ไหวค่ะ)

หนังสือที่หยิบติดกระเป๋าไปด้วยวันนี้ เป็นหนังสือนิยาย เรื่อง

๑ ด้วยจิตพิศวาส ของ แอลลี่ 1 เล่มค่ะ
๒ พระจันทร์ขึ้ง น้ำผึ้งขุ่น ของ จามรี พรรณชมพู
ซึ่งนิยายเรื่องนี้ จำได้ว่าอ่านมานานมากแล้ว แต่ว่าลืมไปแล้ว เลยจะหยิบมาอ่านอีกสักรอบ เพื่อรื้อฟื้นความจำอีกสักครั้ง

หวังว่าคงจบได้ในวันที่ 26 นะคะ เพราะหนังสือทั้งสองเล่ม เป็นเล่มเล็ก ๆ สองเล่มรวมกัน ความยาว 758 หน้า น่าจะจบได้ใน 1 วันค่ะ

กระตุ้นตัวเอง เพราะอยากลองอ่าน ศึกษาวิธีการเขียนไปเรื่อย ๆ เพราะตอนนี้กำลังตื้อตันเกี่ยวกับเรื่องที่เขียน เฮ้อ...ดันมาเขียนเรื่องธุรกิจซึ่งเป็นเรื่องที่ตัวเองไม่ถนัด เล่นเอาแย่ไปเลยค่ะ เลยต้องศึกษาโดยการอ่านแล้วล่ะค่ะ

[ฟีลิปดา]

เคยมีการถามเหมือนกันนะคะว่า
อาชีพของตัวละคร ต้องลงลึกให้ละเอียดมากไหม
เราต้องรู้หรือเปล่าว่า เขาทำอย่างไร ทำอะไรบ้าง
นักเขียนควรจะรู้ลึกแค่ไหน ต้องนำเสนอแค่ไหน

ก็มีการออกความเห็นอยู่เหมือนกันค่ะว่า
พระเอกเป็นนักธุรกิจ แต่วันๆ ไม่เห็นทำอะไร
ทำตัวงี่เง่าให้ตัวอิจฉาหลอกอยู่นั่นแหละ ฮ่าๆๆๆ
ไม่เห็นกล่าวถึงเรื่องงานเรื่องการบ้างประมาณนั้น ^--^

แต่พี่ฟีคิดว่า มันขึ้นอยู่กับคนเขียนค่ะว่า
จะนำเสนออะไร ประเด็นคืออะไร เรื่องราวเกี่ยวกับอะไร

เขาเป็นนักธุรกิจ ...
แต่เขามีแม่ที่เป็นอัมพาต ต้องคอยดูแลห่วงใย
เขามีน้องสาวที่กำลังติดยา ที่สร้างปัญหาให้ตลอด
มีเมียที่อยากจะหย่าขาด
กำลังตกหลุมรักผู้หญิง
ฯลฯ

หากเหล่านี้คือเรืองราวที่คนเขียนต้องการพูดถึง
ก็ไม่จำเป็นจะต้องไปเน้นที่การงานของเขา
ดังนั้นการเจาะลึกในเรืองธุรกิจการงานของเขา
เราก็เอาแค่กล่าวถึงพอหอมปากหอมคอ
กลมกลืนเนียนไปกับเรื่องตอนเขาคิด หรือพูดคุยก็ได้ค่ะ ^--^

แต่ถ้าต้องการนำเสนอในเรืองที่เน้นหนักเกี่ยวกับหน้าที่การงาน
เขาเป็นนักธุรกิจ
ที่ต้องการขยายการค้า
ต้องการจะเทคโอเวอร์บริษัท
กำลังห้ำหั้นกับคู่ต่อสู้
ต้องวางแผน ต้องล่อลวง สารพัด ฯลฯ
หากต้องการเอาเรืองหน้าที่การงานมาเป็นประเด็นในเรื่อง
ตรงนี้ คนเขียนต้องมีความรู้เกี่ยวกับการทำธุรกิจค่ะ
ไม่งั้นเรื่องมันก็จะไม่สมจริง ไม่มัน ^--^

ถ้า ณดา ไม่ได้มุ่งประเด็นหน้าที่การงาน
มาเป็นส่วนสำคัญในพล็อตเรื่อง
ก็อย่าเพิ่งคิดมาก จนตื้อตัน
อ่านเฉพาะจุดที่เราต้องการกล่าวถึงในเรื่อง
ไม่ต้องรู้โลกทั้งโลกก็ได้ค่ะ
จะได้มีเวลาเขียนเพิ่มขึ้น
มาถึงตอนรีไรท์แล้วเราอยากจะเติมแต่ง
อยากจะรู้มากขึ้น ก็ค่อยหาหนังสือเป็นตั้งๆ มาอ่านก็ได้
แล้วก็ค่อยเชคดูว่า ที่เราเขียนไป มันสมจริงไหม
จะได้มั่นใจมากขึ้นค่ะ


เป็นกำลังใจนะคะ
^--^

[Panwarada]

ขอบคุณพี่ฟี่มากค่ะ สำหรับคำแนะนำ

เป็นกำลังใจที่ดีและทำให้น้องคนนี้ คิดอะไรออกเป็นประจำ สม่ำเสมอ

แล้ววันนี้ หนูคงประสบความสำเร็จกับการเขียนบทที่ 5 นะคะ

ขอบคุณค่ะ

[moolar]

ไฟอิโรติก เจ๊โอปอล์แรงดีจริงๆ เข็นบทที่ ๕ ลงจอแล้ว น้องล่าร์คนงามก็เพิ่งอ่านได้แค่บทแรกบทเดียวเองค่ะ สู้ต่อไปนะ จีบัน เอ๊ย เจ๊ณาด

เข้าเว็บ สว. ก็เข้าไม่ได้ เจ๊บั๊ดไปลงอาถรรพ์กันแอดมินเข้าเว็บรึไงไม่รู้ หุหุ อ๊ากกกก เข้าบ้านไม่ด๊ายยยย<< งึมงำๆๆๆๆ บ่นๆๆๆ

[copter]

แหม๋..เปิดกระทู้ได้ใจจริงๆ...
เมื่อก่อนตอนยังไม่ได้เขียน ก็อ่านได้เยอะ
แต่พอเริ่มเขียน เริ่มคิดมาก อ่านเพื่อศึกษาด้วย
เลยอ่านได้ช้าลง สงสัยต้องเปลี่ยนวิธีใหม่

ปัญหาใหญ่ระยะหลังๆ ความจำสั้น
จำไม่ได้มาก ลืมง่าย เล่าไม่ถูก ฮ่าๆๆ