สัปดาห์นี้เริ่มต้นด้วยนวนิยายหลายอารมณ์
เล่มแรกเป็นนิยายของหนึ่งในผู้ชนะการประกวดรางวัลทมยันตีอวอร์ดปีแรก
เรื่อง "ใต้หลังคาดาวเรารักกัน"
เล่าเรื่องของนางเอกสาวชีพจรลงเท้า
ไปเยี่ยมเพื่อนสมัยเรียนที่ปาย แล้วเกิดไปปิ๊งกับฝรั่งนายหนึ่ง
มองกันไปปิ๊งกันมาอย่หลายวัน
จนในที่สุดฝ่ายชายต้องเดินทางไปเมืองจีนต่อ
นางเอกก็กลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ ดังเดิม
ระหว่างนั้นทั้งคู่อีเมลคุยกันจนนางเอกวางใจลาพักร้อนซื้อตั๋วเครื่องบินไปหาที่เมืองจีน
พอไปถึงกลายเป็นว่าหนุ่มที่มารับที่สนามบินเป็นหนุ่มมชาวจีนนามว่าเกาซัน
พร้อมกับข่าวว่าพ่อฝรั่งของเราต้องไปงานแต่งพื่อนกะทันหัน 3 วันถึงจะกลับ
ระหว่างนั้นนางเอกของเราก็มีเกาซันคอยดูแล แต่ก็ยังไม่ได้พบใครที่ตั้งใจมาเจอสักที
จนในที่สุดเกาซันก็สารภาพว่า
พ่อฝรั่งของเราเสียชีวิตแล้วตั้งแต่เมื่อ 2 เดือนก่อนในเหตุการจราจล
และเป็นเกาซันเองที่อีเมลติดต่อกับนางเอกจนเกิดความรู้สึกผูกพัน
ยิ่งมาเจอตัวจริงก็ยิ่งใช่เลย
...
ไม่อยากเล่าต่อว่าเรื่องจะเป็นยังไงแต่สำหรับดิฉันแล้ว.. ผิดหวังค่ะ
ข้อแรก... ถ้าฝรั่งไม่ใช่พระเอก จะปูพื้นทำไมมากมายนักหนาว่าปิ๊งป้างผูกพันกับนางเอกมาขนาดไหน
มาเอ๊ะใจอีตรงที่เกาซันโผล่มานานมากๆ ก่อนที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝรั่ง
ข้อต่อมา... การสื่อสารภาษาอังกฤษของฝรั่งกับชาวจีนอย่างเกาซันย่อมแตกต่างกันแน่ๆ
แต่ในตัวนิยายไม่ได้บอกเลยว่านางเอกรู้สึกถึงความผิดปกตินี้..
ข้อสุดท้าย... การดำเนินเรื่องเนิบช้ามากไปหน่อย อ่านแล้วอยากหลับมากกว่าอยากอ่านต่อ
บรรยากาศในเรื่องนั้นน่ารัก ชวนฝันหวานขนานแท้ แต่... มันคล้ายกับว่ามากเกินไปหน่อยเลยค่อนไปทางเบื่อ...
